| Vergeten? | Registreer

Column: Niet juichen uit respect, wat een gelul

27 november 2012 14:00 | Bron: Voetbalinfo
 

Het lijkt wel de nieuwste trend in voetballand. Spelers die uit respect voor hun oude club niet willen juichen nadat zij een doelpunt hebben gemaakt. Wat een gelul! Niet juichen als je scoort, komt eerder kleinerend dan respectvol over. Daarnaast heb je ook nog met een eigen aanhang te maken. Te midden in een stadion dat staat te schudden op haar grondvesten, staat de veroorzaker van deze vreugde-explosie als een dood vogeltje op het veld. Terwijl het hoofd en hart exploderen van blijdschap, zegt het verstand 'vooral rustig' te blijven. Uit respect wel te verstaan.

Neem bijvoorbeeld zo’n Graziano Pellè. Volledig volgens het uitgekauwde script greep hij iedere mogelijkheid - in aanloop naar het competitietreffen met AZ - aan om te benadrukken dat hij niet zou juichen uit eerbied voor zijn oud-werkgever en fans. Ik vind het echt de grootst mogelijke onzin. Pellè - die met veel tromgeroffel werd binnengehaald - kon in zijn vier seizoenen nimmer overtuigen en was niet meer dan een heel dure bankzitter. Toen bekend werd dat Parma bereid was een transfersom te betalen, hing in Alkmaar elke beschikbare vlag in de top. En nu doet Pellè voorkomen alsof hij bij AZ tot grote hoogtes is gestegen en met pijn in zijn hart de club moest verlaten. Gelukkig weet iedereen donders goed dat hij geen skippybal raakte en - met de staart tussen zijn benen - naar zijn vaderland terugvluchtte voor een nieuwe kans.

Als ik de balvaste spits van Feyenoord was, zou ik iedere treffer juist uitgebreid vieren. Want als je zijn doelpuntenmoyenne bekijkt, mag je wel concluderen dat Pellè in het verleden veels te weinig uitzinnige ploeggenoten op zich zag afstormen. Als je dan een keer scoort, geniet er dan van en laat je vooral niet inkapselen. En laat de supporters meevieren. Gelukkig wist the womanizer in het duel met AZ het net niet te vinden, waardoor weer zo'n tenenkrommend tafereel bespaard bleef. Dit seizoen zijn er al genoeg voorbeelden geweest van spelers die zich als aangeslagen wild lieten bespringen door dolenthousiaste ploeggenoten.

Het is natuurlijk naïef om te zeggen dat spelers er totaal geen rekening mee moeten houden. Maar voor deze situaties bestaat ook nog zoiets als de guldenmiddenweg. Je hoeft toch niet met een wijsvinger op je mond als een dwaas langs het uitvak te rennen? Of op de dichtstbijzijnde camera af te stormen terwijl je het clublogo op jouw shirt driftig tongzoent? Zullen deze spelers nu echt denken dat de fans van hun oude club het hem kwalijk nemen als zij op gepaste wijze hun doelpunt vieren? De klassieke tweehanden in de lucht of wijzend naar de assistgever als dank voor het voorbereidende werk. Dat er gejoel komt van de tribunes heeft dan niets met de manier van het juichen te maken, maar met de teleurstelling van de tegentreffer.

Ik hoop in ieder geval dat deze trend nog sneller dan de winter voorbijtrekt. Gelukkig hebben spelers als Anthony Lurling (zes Nederlandse clubs), Denny Landzaat (vijf), Robbie Wielaert (vijf) of Nordin Boukhari (vijf) hun steun niet aan deze belachelijke beweging uitgesproken. Scoor je eindelijk een keer, moet je eerst jouw curriculum vitae doorlopen om te kijken of je mag juichen of niet. Het is gewoon genant…..

Pieter Ooms

Voorspel nu voetbaluitslagen! Aanmelden bij de redactie

Reacties (0)

Reacties
Er zijn nog geen reacties


Volg Voetbalinfo nu ook op Twitter. Het nieuws, de artikelen en interviews zijn altijd direct te volgen via Twitter!